Shoppen op de carrièrebeurs

De lichtgevende hartjes zijn gespeld op de krappe, witte bloesjes van de twee ontvangstdames die grote schalen met buttons aanbieden: jobs, recruitment101, yes we can! en you’re great. Die met jobs is als je een baan zoekt, die met recruitment101 als je een recruiter bent en de rest is gewoon leuk’, giechelt de brunette. Vips krijgen achter een zwart koord glazen champagne uitgereikt en het oestermeisje deelt hapjes uit in ruil voor visitekaartjes. 

Mannen in pakken en vrouwen op hakken bevolken de dansvloer, maar echt bewegen doen ze nog niet. Vooral aan de bar is het een drukte van jewelste. ‘Wij werven voor één bedrijf zeshonderd mensen in een jaar’, schept een jongen op. Hij werkt bij een detacheringsbureau, en rekruteert dansend volgens de tekst op zijn grijze T-shirt. ‘Hoe we die mensen vinden, dat is ons geheim. Maar nu moet ik mijn collega’s bier brengen.’

Ondanks jobs-button geen toenadering
Bezoeker Ralph Maas (33) is teleurgesteld. Hij werkt in de buitendienst in de bouw. ‘Ik ga naar huis, morgen moet ik weer om kwart voor zeven op. Ik had hier meer van verwacht. Ondanks de jobs-button spreekt niemand mij aan.’ Ook Stephanie Stoop (37) heeft niet het gevoel dat de recruiters op kandidaten zitten te wachten. Zij is beginnend ondernemer en zoekt een parttime functie om de huur te betalen. Die gaat ze vanavond niet vinden, denkt ze. ‘Het is borrelavond van recruiters onder elkaar.’

Ook in de Amsterdamse RAI klinkt muziek tijdens de Nederlandse Carrièredagen, maar de sfeer is veel serieuzer. De hal staat vol felgekleurde standjes van banken, ingenieursbureaus, bouwbedrijven, accountants- en advocatenkantoren. In glanzende IKEA-schalen liggen glimmende appels en overal staan bakken met pepernoten. Meisjes dragen polo’s in de bedrijfskleuren. Ze spieden de beurspaden af naar potentiële werknemers. ‘Het is rustiger dan op de andere beurzen waar ik ben geweest’, zegt één recruiter bezorgd. ‘Maar misschien is 10 uur te vroeg voor studenten. En het regent.’

'Dat is eçht een hoog salaris'
Langzaam druppelen de studenten, ‘kandidaten’ in recruitertaal, binnen. Eerst nog strak in pak en met cv’s onder de arm, naarmate de dag vordert steeds vaker in spijkerbroek en trui. Rond het middaguur is het bij sommige standjes behoorlijk dringen. Twee meisjes lezen op de trap de verhaaltjes over starters in een carrièreblad.

‘Dat is écht een hoog salaris’, zegt masterstudent rechten Janneke Sunnen (27). ‘3.447 bruto per maand. Hoeveel houd je dan over? Is dat 2.200 netto?’ Medestudent Marlies Rotshuizen (21) zucht. ‘Nu voel ik me pas echt een arme student.’

Uitdagende parttime baan moeilijk te vinden
De twee rechtenstudentes hebben een workshop bezocht en zijn nu op weg naar de ‘juridische straat’, waar alle advocatenkantoren en juridische dienstverleners verzameld zijn. ‘Ik wil een beeld krijgen wat bedrijven van mij verwachten’, zegt Rotshuizen. ‘Ik studeer pas volgend jaar zomer af, dus een baan hoeft nog niet.’ Dat ligt anders voor Sunnen. Zij wil nu al naast haar studie parttime werken. ‘En als dat in de richting van mijn studie kan, is het natuurlijk ideaal.’ Maar uitdagende parttime banen liggen niet voor het oprapen. ‘Ik kon wel iets krijgen voor dertig uur in de week, maar dat is echt te veel naast een studie.’

Ze zijn tevreden over de informatie die ze van de recruiters krijgen. Transparant en eerlijk noemen ze de mensen die ze spreken. Dat is wel eens anders geweest, volgens Sunnen. Op de Masterbeurs waar ze vorig jaar waren, maakte het niet uit wie je was en wat je kwam doen. Elke universiteit probeerde zoveel mogelijk studenten naar binnen te trekken.

Veel werk in schuldhulpverlening
Zorgen over naderend economisch onheil maken de twee zich niet. De blonde Rotshuizen lacht. ‘Van huis uit zijn wij SJD’ers, sociaal juridische dienstverleners. Veel SJD’ers komen in de schuldhulpverlening terecht en, hoe naar het ook klinkt, daar is de komende tijd waarschijnlijk juist meer werk.’ Bovendien, voegt Sunnen eraan toe, ‘over een jaar, als wij afstuderen, is de markt misschien juist weer gestabiliseerd. Dan is het juist goed om nog een jaartje te wachten.’ De koffie is inmiddels op en de standjes wachten. Blijmoedig vertrekken de twee meisjes richting de juristen.

'Ze willen gewoon je e-mailadres hebben'
Thieme (22) en Mikey (24) zijn ook gekomen om zich te oriënteren. ‘Ik had het groter verwacht’, bromt Mikey, die Commerciële Economie studeert. E-technology student Thieme knikt instemmend. Zij zijn niet zo enthousiast over de recruiters als de twee meisjes. ‘Het is allemaal een beetje hetzelfde’, zegt Mikey. ‘Ze willen gewoon je e-mailadres hebben.’ Thieme kijkt liever zelf thuis op internet naar bedrijven, dan dat hij hier zijn naam en telefoonnummer achterlaat om over zes weken gebeld te worden. Hij is op zoek naar een afstudeerproject, maar heeft het juiste bedrijf nog niet gevonden. ‘De verhalen zijn allemaal zo commercieel’, verzucht hij. Dan haalt hij zijn schouders op. ‘Maar misschien stellen wij niet de juiste vragen.’

'Starters zijn niet realistisch'
Dat is een herkenbaar probleem voor de recruiters. Stuk voor stuk zijn ze op zoek naar gemotiveerde, ambitieuze en leergierige studenten. Iemand die bij het bedrijf past en daar langere tijd wil werken. Maar studenten stellen vaak niet de goede vragen en hun wensen helpen de recruiter niet bij het vinden van de juiste match. ‘Starters hebben geleerd hoe je een businessplan schrijft en willen in hun eerste baan meteen meepraten op een strategisch niveau’, zegt recruiter Hanne Coender van een gespecialiseerd wervingsbureau. ‘Starters zijn niet realistisch.’

Studenten hebben vaak geen benul van de dagelijkse werkelijkheid van het werken, de files, de vergaderingen en het koffieleuten. Ze hebben er daarom moeite mee om te bepalen wat voor hen belangrijk is in een baan, betoogt Arjan van Dijk, chief information officer bij woningbouwcorporatie Ymere en ervaren leider van carrièreworkshops. Daarom, zegt hij, kunnen recruiters studenten makkelijk verleiden met mooie verhalen over het bedrijf en leuke extraatjes zoals leaseauto’s en laptops.

Coender snapt dat wel. ‘Het ís toch ook gaaf, een auto, een laptop, een mobiel, een leuk pak.’ Maar ze benadrukt dat ook in haar branche, de commerciële gezondheidszorg, mensen het uiteindelijk niet voor het geld doen. ‘We zoeken altijd mensen die gemotiveerd zijn voor het werk, niet voor de status.’

'Carrièrebeurs kun je met AutoRAI vergelijken'
Van Dijk vergelijkt het studentikoze shoppen op een carrièrebeurs met een bezoekje aan de AutoRAI zonder dat je tevoren hebt nagedacht over je parkeergelegenheid en hoeveel je met je nieuwe auto gaat rijden. ‘En ja, dan vind je natuurlijk alles mooi.’ Hij was geshockeerd dat hij in een workshop moest uitleggen wat een detacheringsbureau doet. ‘Zulke studenten gaan met pakken stickers en gadgets naar huis en zijn nog niks wijzer.’ Hij vindt dat universiteiten en hogescholen hun studenten beter moeten voorbereiden op de arbeidsmarkt.

Maar ook de recruiters mogen wat Van Dijk betreft scherper letten op de wensen en behoeften van de studenten. Hij schat dat slechts een kwart van de recruiters bewust bezig is om aan starters te ontfutselen wat ze nu werkelijk willen. Dat is niet verwonderlijk, aangezien de recruiters op de beurzen vaak twintigers zijn, die zelf pas één of twee jaar op de werkvloer rondlopen. Wat hem betreft zetten ze er doorgewinterde vijftigers neer: ‘Die weten wat er in de wereld te koop is.’

'In functies lullen', of perfecte match?
De recruiters zijn intussen heel tevreden over de Carrièredagen. ‘Een kwalitatief goede beurs’, zegt de een, 130 formulieren telt een ander – twee keer zoveel als op het Spits Nobiles Career Event een paar weken eerder. ‘Wij hebben honderd ingevulde kaartjes ontvangen en vijftig cv’s’, zegt een derde recruiter tevreden. De weken na het evenement wordt er druk gebeld met alle potentiële werknemers. Het klinkt toch naar het ‘e-mails melken’ zoals Thieme het noemde. Maar dat recruiters mensen ‘in functies lullen’ ontkennen ze in alle toonaarden. Zij zijn stuk voor stuk op zoek naar de perfecte match voor het bedrijf.

Toch neemt niet iedereen zoveel moeite, geven de recruiters toe. ‘Ik heb er een hekel aan als schreeuwende recruiters mensen omkopen met pepernoten om voor ze te komen werken’, zegt Rutger de Waard (24), terwijl hij op het Recruitment Industry Dance Event een biertje drinkt. De Waard werkt zelf voor MyRecruiter, een bureau dat latent werkzoekenden op de hoogte houdt van interessante functies.

‘De grote detacheringsbureaus proppen mensen in vacatures. Het is toch verschrikkelijk om twee mensen ervan te moeten overtuigen dat ze bij elkaar horen? Wij zoeken een soort liefde tussen werkgever en werknemer.’ Hij huivert even. ‘Zo'n bureau heeft mij ook nog gevraagd voor hen te werken, voor meer geld dan ik nu verdien. Maar ik ben blij waar ik zit.’

'Uit selectie haal ik mijn kick niet'
Een tafeltje verderop laat de recruiter van een groot IT-bedrijf weten dat zijn werkgever überhaupt de luxe niet heeft om te kiezen. ‘Corporate recruitment is steeds meer sales. Je moet de kandidaten overhalen om van tien bedrijven juist voor jouw bedrijf te gaan. Ik vind dat veel leuker dan als de kandidaten tien rijen dik voor de deur liggen. Uit selectie haal ik mijn kick niet.’

De eerste noten van Let me entertain you klinken in de verte. De recruiter draait zich om naar zijn collega en knikt met zijn hoofd naar de dansvloer. Het is klaar met het serieuze deel van de avond. De Dutch Robbie Williams mag de recruiters vermaken.

« Return to overview